I-click ang anumang piraso para pumunta sa petsa nito
Ang salansan
AD2026
I-click ang anumang piraso para pumunta sa petsa nito
Sa telepono
Ito ang bersiyong pambasa. Nasa screen ng laptop o desktop ang buong linya, kasama ang mga pirasong lumilipad papunta sa salansan at ang salansang iniaangat ayon sa petsa.
Isinalin mula sa Ingles, na siyang masusunod kung saan nagkakaiba ang dalawa. Basahin sa Ingles · Iulat ang isang mali sa salin
Kasaysayan ng mga idinagdag, ayon sa petsa
Iisang linya mula sa mga apostol, tatlong paghihiwalay, apat na simbahan. Bawat simbahan ay may pinanghahawakang mga bagay na ipinasiya pagkatapos ng mga apostol. Inilalagay ng site na ito ang bawat karagdagan sa petsa ng pagpasok nito at inuuri ang lahat ng ito ayon sa iisang tuntunin, kasama ang linyang Protestante.
Piliin kung saan ka nakatayo. Pagkatapos, maglakad pabalik tungo sa mga apostol at panoorin ang pagkatanggal ng mga piraso, isa-isang petsa.
Binibilang ng mga numero ang 59 lahok na may petsa sa pahinang ito. Bilang ang mga ito, hindi iskor.
Basahin muna ito
Mababasa ang pahinang ito bilang banta sa isang bagay na pinanghahawakan mo. Isinulat ito upang suriin, hindi upang paniwalaan. Ibinibigay ng bawat lahok ang petsa nito, ang unang sanggunian nito, ang pinakamaagang saksi na minsang wala o tinutulan ang gawi, ang mga teksto, ang mga pagtutol na ihaharap ng sarili mong panig, at ang tatlong bagay na magpapabulaan dito. Gamitin mo ang mga ito.
Hindi sinasabi ng pahina na hindi simbahan ang iyong simbahan, na hungkag ang mga sakramento nito, o na hindi tapat ang mga lalaking gumawa ng mga pasyang ito. Sinasabi nito na sa mga tiyak na petsa, ginawa ng iyong simbahan na kondisyon ng komunyon, ng balidong ministeryo, o ng batas ang mga bagay na hindi ginawang gayon ng mga apostol, at ipinakikita nito ang petsa, ang sanggunian, at ang pinakamaagang saksi na minsang wala o iba ang gawi. Ang pamantayang inilalapat nito ay ang ipinahahayag ng sarili mong tradisyon: ang “saanman, palagi, ng lahat” ni Vicente, ang “tinanggap ng mga apostol mula sa bibig mismo ni Cristo” ng Trento, ang “hindi upang ipakilala nila ang isang bagong doktrina” ng Vaticano I. Kung saan itinuturing ng pahina ang isang pasya bilang pagkilala sa halip na karagdagan, ang Nicea, ang Trinidad, ang kanon, sinasabi nito kung bakit, at pinanghahawakan nito ang mga ito kasama mo. Kung mali ang isang lahok, nakasaad sa pambungad na pahina ang tatlong kondisyong magpapabulaan dito, at sapat na ang iisang maagang sanggunian. Para sa alinmang lahok sa linyang Romano, wala pang nakapaglalabas ng ganoong sanggunian; ilalathala ng pahina ang unang mailalabas.
Hindi ibinibilang ng pahina laban sa iyo ang pagpapahayag ng pitong konsilyo tungkol kay Cristo, ni ang realismo ng Hapunan noong ikalawang siglo, ni ang pagtanggap sa mga sulatin ng mga apostol sa patnubay ng Espiritu; pinanghahawakan nito ang mga ito. Ang ibinibilang nito ay ang iniatas ng isang konsilyo sa ilalim ng anatema na hindi iniatas ng mga apostol, at inihaharap nito ang parehong tanong sa Kanlurang Latino at sa linyang Protestante, ayon sa parehong tuntunin, na may parehong resulta. Pinepetsahan nito sa parehong paraan ang sugnay ng Kanluran sa kredo at ang anatema ng Silangan laban sa pagbasang Latino. Kung saan ang sagot ng Ortodokso ay pinangalanan lamang ng isang pagtatakda ang palaging alam ng mga banal, inilalahad ng pahina ang sagot na iyon sa sarili mong mga salita at saka hinihingi ang maagang saksi na magpapakita nito. May ilang lahok na may batayang “pinagtatalunan” o “may pasubali” dahil may tunay na ebidensiya sa likod ng pagtatanggol ng iyong tradisyon; sa bawat isa, sinasabi ng pahina kung ano ang ipinakikita ng ebidensiyang iyon at kung ano ang hindi, at sa wala sa mga ito ipinakikita ng ebidensiya na tinanggap ang gawi mula sa mga apostol. Maaaring pangalanan ng isang konsilyo ang palaging alam ng mga banal. Maaari rin nitong pangalanan ang pinaniwalaan na ng mga banal ng sarili nitong siglo, at ang mga petsa sa pahinang ito ang paraan upang makilala ng mambabasa ang pagkakaiba ng dalawa.
Nasa pahina ang iyong linya, at hindi ito pinaliligtas. May taglay itong anim na sarili nitong lahok, tatlong pag-aatas na kahati nito sa Roma at sa Silangan, at labimpito sa mga lahok mula bago ang 1517, pito sa mga ito nang bahagya; at ginawang pamantayan ng mga kumpesyon nito ang mga pagbasa, tungkol sa pag-aaring-ganap, sa pagkahirang, sa krus, sa sugnay sa kredo, sa pagbibinyag sa sanggol at sa kung aling binyag ang ibinibilang, sa magkabilang direksiyon, gaya mismo ng ginawa ng Roma at ng Silangan. Ang tuntuning inilalapat ng pahinang ito ay ang mismong sinasabi ng iyong mga kumpesyon, na ang bawat konsilyo mula noong mga apostol ay maaaring magkamali at na ang Kasulatan ang pamantayan. Hinihiling ng pahina na gamitin mo ang tuntuning iyon sa sarili mong linya, kung saan minsan itong ginamit nang malawakan at saka isinantabi.
Magsimula sa anyong apostoliko, noong mga 50, kung saan nagsisimula ang bawat linya sa pahinang ito at kung saan ito tumuturo: isang bahay, isang hapag na may salu-salo, mga matanda, higit sa isa, may bahagi ang bawat isa, at walang hinihinging hindi hiningi ng mga apostol. Pagkatapos, maglakad pasulong sa alinmang linya at panoorin kung ano ang idinagdag. Sinasabi ng hatol sa dulo kung ano ang konklusyon ng pahina at kung ano ang hindi.
Ang tuntuning inilalapat ng pahinang ito
Bawat simbahan ngayon ay may pinanghahawakang mga bagay na ipinasiya pagkatapos ng mga apostol. Kinilala lamang ng ilan sa mga pasyang iyon ang sinasabi na ng mga sulatin ng mga apostol. Idinagdag ang iba. Iisang pamantayan ang nagbubukod sa dalawa, at inilalapat ito sa lahat ng apat na linya, kasama ang linyang Protestante.
Ang isang mas huling pasya ay pagkilala lamang kung
pinagtitibay nito ang iginigiit na ng patotoo ng mga apostol o ibinubukod nito ang sinasalungat na ng patotoong iyon, kaya ang pagtanggi sa pasya ay mangangahulugan ng pagtanggi sa teksto at hindi lamang sa isang mas huling hinuha,
at wala itong idinaragdag na nilalaman, katungkulan, rito, o kondisyon ng komunyon o ng kaligtasan na wala sa patotoo.
Ang anumang bumagsak sa alinman sa dalawang pamantayan ay karagdagan, at kung saan ito iniharap bilang apostoliko o iniatas, nasa mga tagapagtanggol nito ang pasaning ipakita ito sa pinakamaagang ebidensiya bilang tinanggap na, hindi bagong ipinasok. Kung kaya nila, nananatili ang pag-angkin. Kung hindi nila kaya, hindi ito maaaring iatas kaninuman bilang apostoliko.
Nagtatapos ito sa huling apostol. Nanirahan si Juan sa Efeso “hanggang sa mga panahon ni Trajano,” na naging emperador noong 98, at nakita ang Apocalipsis “sa pagtatapos ng paghahari ni Domiciano,” noong mga 95 (Ireneo, Laban sa mga Erehiya 3.3.4; 5.30.3). Pagkatapos niya, wala nang makapagdaragdag sa pananampalatayang “ibinigay na minsan at magpakailan man sa mga banal” (Jud 3). Kaya tumatakbo ang anyong apostoliko ng pahina mula mga 50 hanggang mga 100, at kaya may petsa ang lahat ng kasunod nito.
Hindi huminto ang sinasalitang tradisyon. Sinabihan ni Pablo ang mga taga-Tesalonica: “inyong panghawakan ang mga aral na sa inyo'y itinuro, maging sa pamamagitan ng salita, o ng aming sulat” (2 Tes 2:15), at patuloy na itinuro ng mga simbahan ang kanilang narinig. Ginagamit ng pahina ang tradisyong iyon sa bawat petsa: iyon mismo ang mga unang saksi. Ang nagbago noong mga 100 ay wala nang makaririnig pa sa isang apostol. Mula noon, ang sinabi nang pasalita ng mga apostol ay makikilala lamang ayon sa pag-iingat dito ng mga simbahan, kaya ang tanong para sa anumang gawi ay kung lumilitaw ito sa mga pinakamaagang sanggunian bilang tinanggap na, o lumilitaw sa kalaunan bilang bago. Si Ireneo, ang unang nangatwiran mula sa tradisyon, ang mismong gumamit ng pamantayang iyon: hayag ang tradisyon ng mga apostol, iningatan sa mga simbahang itinatag nila, at itinuro nito ang pananampalatayang itinuturo ng mga sulatin (Laban sa mga Erehiya 3.3–4). Ang mga tugon ng Katoliko at ng Ortodokso, kabilang ang mga di-nakasulat na kaugalian ni Basilio, ay sinasagot sa 1546, sa ilalim ng “What about…?”
Mga kondisyong nasa mismong patotoo: binyag sa pagsampalataya (Gawa 2:38, 41), pagpapahayag kay Jesus bilang Panginoon (Roma 10:9), pagsisisi (Gawa 2:38), ang turo ng mga apostol (Gawa 2:42), ang disiplina ng kapulungan (1 Cor 5:4–5). Isang opsiyonal na anyong pinanghahawakan bilang opsiyonal. Isang pagbasang pinanghahawakan bilang pagbasa. Sa apat na paraan lamang tumatalab ang tuntunin, at sinasabi ng bawat lahok kung alin: Iniatas, ginawang kondisyon ng komunyon, ng balidong ministeryo o sakramento, o ng batas, na may parusa sa pagtanggi; Pinalitan, isang opsiyonal na anyong pumalit sa isang gawaing apostoliko bilang karaniwang hugis ng simbahan, bagaman maaaring manatili ang mas lumang gawi sa mga gilid; Ginawang normatibo, ginawang itinakdang gawi o turo ng simbahan nang walang tekstong apostoliko at walang parusa; Sinalungat, isang patakarang sumasalungat sa isang tiyak na tagubilin ng mga apostol.
Hindi bago ang tuntunin, at hindi ito pag-aari ng iisang tradisyon. Ito ang pamantayang iniharap na ng bawat isa sa iba. Vicente ng Lérins (434): panghawakan ang “pinaniwalaan saanman, palagi, ng lahat.” Iniaatas ng Trento (1546) ang mga tradisyon lamang na “tinanggap ng mga apostol mula sa bibig mismo ni Cristo, o mula sa mga apostol mismo.” Vaticano I (1870): ipinangako ang Espiritu sa mga kahalili ni Pedro “hindi upang sa pamamagitan ng kanyang paghahayag ay ipakilala nila ang isang bagong doktrina.” Kinondena ng Konsilyo sa Trullo (692) ang pag-aayuno ng Roma tuwing Sabado bilang salungat sa “naipamana,” at hiningi ni Focio (867) na ipakita ng Roma ang mga Ama para sa mga salitang idinagdag nito sa kredo. Humihingi ang bawat isa sa iba ng maagang ebidensiya ng pagtanggap. Hinihingi ito ng pahinang ito sa lahat ng apat, at ipinakikita nito ang sarili nitong ebidensiya.
Alinman sa tatlong bagay: isang tekstong apostoliko na nag-uutos o naglalarawan sa gawi; isang sangguniang mas maaga kaysa sa unang saksi ng lahok na nagpapakitang tinanggap na ito bilang apostoliko, hindi bagong ipinasok; o patunay na ang tradisyong may taglay nito ay hindi ito iniaatas at hindi rin ito ipinalit sa isang gawaing apostoliko. Hindi pumapasa sa pamantayan ang katandaan lamang, ang pagiging kapaki-pakinabang, o ang awtoridad ng isang mas huling konsilyo, sapagkat ang pamantayan ay ang mismong inaangkin ng konsilyo na naabot nito. Hindi kawalan ang katahimikan, kaya ibinibigay rin ng bawat lahok, kung saan may natagpuan, ang pinakamaagang sanggunian pagkatapos ng mga apostol na nagpapakitang wala, iba, o tinutulan ang gawi: mayroon nito ang bawat isa sa 59; sinasabi ng alinmang wala nito na nakasalalay lamang ito sa teksto at sa unang saksi. Ipakita ang alinman sa tatlo, at mali ang pahina sa petsang iyon at magbabago ito.
Bawat pahayag sa pahinang ito ay nabibilang sa isa sa tatlong uri. Ang pagbubukod sa mga ito ang buong pamamaraan, kaya narito sila sa payak na mga salita, kasama ang pamantayan para sa bawat isa.
Kaya ang hangganan ay hindi sa pagitan ng luma at bago, o ng Griyego at Latino. Ito iyon: ang sinasabi ng teksto, ayon sa pagkaunawa rito ng mga unang mambabasa nito, ay maaaring iatas; ang mga pagbasang mula sa daigdig ng teksto ay nagtuturo; ang mga pagbasang mula sa mas huling mga daigdig ay pinepetsahan kapag ginawa itong pamantayan ng isang simbahan. Iisang hangganan ang iginuguhit sa bawat tradisyon, kasama ang Protestante.
Isang pagkilala ang kredo ng 325 at 381, ayon sa pagtanggap dito ng kapwa Silangan at Kanluran. Ang iniaatas nito ay mga pagbubukod na ginagawa na ng teksto: hindi nilalang ang Anak, hindi nilalang ang Espiritu, hindi kulang si Cristo sa pagiging ganap na Diyos o ganap na tao. Pinanghahawakan na ng mga unang mambabasa pagkatapos ng mga apostol ang mga bagay na iyon, at ipinakikita ng FAQ sa ibaba ang pamantayan sa bawat isa. Hindi ibinibilang kasama nito ang pagtatakda ng 451: hindi ito tinanggap ng buong simbahan, naipahayag na ang ibinubukod nito, at ang idinagdag nito, ang pormulang “sa dalawang kalikasan,” ay ginawang pamantayan laban sa ibang pagbasa at hinati ang simbahan. Pinepetsahan ito sa 451. Ang iisang sugnay na idinagdag ng kalahati ng simbahan sa pinagsasaluhang kredo ay pinepetsahan, sa 1014.
Walang anuman sa mga kredo ang nagsasabi kung paano. Hindi sinasabi ng mga ito kung paano nagliligtas ang krus, kung paano ibinibilang na matuwid ang isang makasalanan, kung paano nakikita ang Diyos na di-nakikita, o kung sino ang hinirang. Sinasabi ng kredo ang “dahil sa atin at dahil sa ating kaligtasan” at ang “ipinako sa krus dahil sa atin,” at doon humihinto. Mas huli ang bawat paliwanag kung paano, at kung saan iniatas ng isang simbahan ang isa, pinepetsahan ng pahina ang pag-aatas: ang mga paliwanag ng Roma at ng Silangan sa pagkakita sa Diyos noong 1336 at 1351, tatlong paliwanag sa pag-aaring-ganap noong 1547, 1577 at 1672, iisang paliwanag sa krus noong 1561, 1563 at 1647. Doon dumadaan ang hangganan. Sa itaas nito, ang kredo, na pinanghahawakan ng pahinang ito. Sa ibaba nito, ang mga pagbasa, na pinepetsahan nito kapag ginawang pamantayan at kung hindi ay hinahayaang maituro.
Binubuksan ng bawat tatak sa isang kard ang kahulugan nito kapag pinindot o tinapatan ng pointer.
FAQ
Ang kredo ng Nicea, ang salitang “Trinidad” at ang listahan ng mga aklat ng Bagong Tipan ay pawang dumating pagkatapos ng mga apostol. Narito kung bakit wala sa mga ito ang ibinibilang na karagdagan.
Pagkilala, sa ibinubukod nito
Sapagkat sinasalungat na ng teksto ang pagbasang ibinubukod ng Nicea. Hindi mo maaaring tawaging nilalang ang Anak at kasabay nitong pagtibayin na ang lahat ng bagay ay ginawa sa pamamagitan niya at na siya ay una sa lahat ng bagay (Juan 1:3; Col 1:16–17; Heb 1:10–12). Tinatawag din siya ng teksto na Diyos (Juan 1:1; Juan 20:28). Kaya ang homoousios, isang salitang hindi ginagamit ng teksto, ay nagbubukod sa isang pagtangging ibinubukod na ng teksto, at wala itong idinaragdag na nilalaman, katungkulan, o rito. Ang pagbubukod ang iniaatas. Kasangkapan nito ang salita. Pinagtibay rin ni Arius ang mga talatang iyon; ang nagpapakitang itinatanggi ng kanyang pagbasa ang mga ito ay ang teksto sa konteksto nito, ang “lahat ng mga bagay” at ang “una sa lahat ng mga bagay” nang walang ginagawang pagtatangi para sa Anak, kasama ng mga pinakaunang mambabasa pagkatapos ng mga apostol, na itinuturing nang Diyos ang Anak. Walang nakaligtas na mambabasa ng mga tekstong iyon sa salinlahing kasunod ng mga apostol ang nagturing sa kanya na nilalang. Ipinakikita ng mga pinakamaagang nakaligtas na sanggunian na tinanggap ang pagka-Diyos ng Anak matagal bago ang 325: tinatawag siya ni Ignacio na “Diyos na umiiral sa laman” (Sa mga taga-Efeso 7.2, mga 110) at “ang ating Diyos, si Jesucristo” (Sa mga taga-Efeso 18.2), at iniuulat ni Plinio na umaawit ang mga Kristiyano kay Cristo na gaya ng sa isang diyos (Mga Liham 10.96, mga 112).
Hiwalay na lahok ang mga kanon ng konsilyo ring iyon tungkol sa ranggo, sa 325.
Pagkilala
Sapagkat sabay nang binabanggit ng teksto ang tatlo sa ilalim ng iisang pangalan at iisang pagkilos ng Diyos (Mat 28:19; 2 Cor 13:14; 1 Cor 12:4–6). Sinasalungat na nito ang tatlong pagtangging ibinubukod ng doktrina: na hindi Diyos ang Espiritu (Gawa 5:3–4; 1 Cor 2:10–11), na tatlong diyos ang tatlo (1 Cor 8:4–6), at na iisang persona ang tatlo sa ilalim ng tatlong pangalan (Mat 3:16–17; Juan 14:16–17). Kaya ang salitang “Trinidad” ay pangalan ng isang huwarang ipinipilit na ng teksto. Ang pagpapahayag sa tatlo ay pinatutunayang tinatanggap sa binyag ni Justino (Unang Apolohiya 61, mga 155) at ng Didache 7, na pinagtatalunan ang petsa, mga dekada bago lumitaw ang salita kay Teofilo (Kay Autolico 2.15, mga 180).
Pagtukoy
Sapagkat ang kanon ay isang pagtukoy, hindi isang doktrina. Walang ipinagkaloob ang mga listahan ng 367, 393 at 397. Itinala nila kung aling mga sulatin ang tinanggap ng mga simbahan bilang apostoliko: isang ubod na nakikita na sa loob ng teksto (2 Ped 3:15–16; 1 Tim 5:18) at kay Ireneo (Laban sa mga Erehiya 3.11.8, mga 180), at ang pinagtatalunang gilid ay napagpasiyahan ayon sa parehong pamantayan ng apostolikong pinagmulan at maagang paggamit. Tinatanggap bilang ebidensiya ang patotoo ng simbahan tungkol sa tinanggap nito, hindi bilang awtoridad na magtakda.
Iyan ang Bagong Tipan, at hanggang ngayon ay hindi pareho saanman ang pagbilang sa gilid nito: dalawampu't dalawang aklat ang nasa Peshitta na Siriako, at mahigit dalawampu't pito ang nasa mas malawak na listahan ng simbahang Etiope. Hiwalay na tanong ang listahan ng Lumang Tipan at pinagtatalunan pa rin: inilista rin ng Hipona at Cartago ang Tobit, Judit at Mga Macabeo, na iniiwan ng listahan ng 367 sa labas ng kanon. Tinatalakay ito sa 1546.
Ang mga konsilyo, isa-isa
Tatlong konsilyo ang ibinibilang ng mga Oriental na Ortodokso, pito ng mga Silangang Ortodokso, dalawampu't isa ng Roma. Hindi tinatanggap o tinatanggihan ng tuntunin ang isang konsilyo nang buo. Inuuri nito ang bawat pasya, at iisa ang paraan ng pag-uuri nito sa lahat.
Pagkilala
Ipinahahayag nito ang Espiritu bilang Panginoon, sinasamba at niluluwalhati kasama ng Ama at ng Anak. Kinikilala nito ang ipinipilit na ng Gawa 5:3–4 at ng 1 Cor 2:10–11. Sinasabi ng kredo nito na nagmumula ang Espiritu sa Ama (Juan 15:26). Idinagdag dito kalaunan sa Kanluran ang mga salitang “at sa Anak”: tingnan ang 589–1014.
Pagkilala, sa ibinubukod nito
Pumapasa ito sa ibinubukod nito: dalawang suheto kay Cristo. Sinasabi na ng teksto na ang isinilang ni Maria ay ang Panginoon at ang sariling Anak ng Diyos (Luc 1:43; Gal 4:4; Juan 1:14). Kaya ang Theotokos, Nagsilang sa Diyos, isang salitang hindi ginagamit ng teksto, ay nagbabantay sa sinasabi ng teksto tungkol sa kanya. Ganito rin ang sinasabi ni Ignacio nang wala ang salita noong mga 110: “ang ating Diyos, si Jesucristo, ay … ipinaglihi sa sinapupunan ni Maria” (Sa mga taga-Efeso 18.2). Hiwalay na inuuri ang debosyon kay Maria na kalaunang nabuo sa palibot ng titulo: tingnan ang mga 600. Ito ang huling konsilyong ibinibilang ng mga Oriental na Ortodokso.
Pagpapakitid, hindi pagkilala
Hindi ito tinanggap ng buong simbahan. Ang ibinubukod nito, isang Cristong kulang sa pagiging ganap na Diyos o ganap na tao, o hinati sa dalawang persona, ay naipahayag na ng simbahan sa Nicea, Constantinopla at Efeso, at ipinahahayag pa rin ito ng magkabilang panig ng pagkakahati (Juan 1:14; Col 2:9; 1 Juan 4:2–3). Ang idinagdag ng 451 ay isang pormula, iisang Cristo “sa dalawang kalikasan,” na ginawang kondisyon ng komunyon laban sa ibang pagbasang ginagamit noon, ang “iisang nagkatawang-taong kalikasan” ni Cirilo. Wala sa teksto ang alinmang pormula, at mula noon ay ipinahayag ng magkasanib na mga komisyon ng dalawang pamilya na iisang Cristo ang ipinahahayag ng dalawa (1989–90). Iyon ay isang pagpapakitid, at pinepetsahan ito sa pagkakahati noong 451. Ang kanon 28 nito ay pinepetsahan sa 381–595.
Bahagya
Pumapasa ang mga kanon nito tungkol sa iisang suheto sa saligan ng Calcedonia: ang ipinako sa krus sa laman ay ang Panginoon ng kaluwalhatian (kanon 10; 1 Cor 2:8). Hindi pumapasa ang iba pa nitong gawa. Pinatawan nito ng anatema ang isang gurong isang siglo nang patay, si Teodoro ng Mopsuestia, at ang ilang sulatin ng dalawa pang tinanggap ng Calcedonia, sina Teodoreto at Ibas, kasama ang lahat ng nagtatanggol sa kanila (mga kanon 12–14); kondisyon iyon ng komunyon na wala sa teksto. Ang mga anatema laban kay Origenes na kaugnay nito ang lahok sa mga 420–553.
Pagkilala, sa ibinubukod nito
Pumapasa ito sa ibinubukod nito: isang Cristong walang kaloobang pantao. Ipinakikita siya ng teksto na nananalangin, “huwag mangyari ang aking kalooban, kundi ang iyo” (Luc 22:42), at nangangatwiran mula sa Juan 6:38 ang konsilyo mismo. Ang listahan nito ng mga lalaking kinondena ayon sa pangalan, kabilang ang isang obispo ng Roma, ay hindi isang aral na maaaring subukin laban sa teksto.
Karagdagan
Hindi ito pumapasa. Nag-uutos ang konsilyo ng isang rito, ang halik, ang pagyukod, mga ilaw at insenso sa harap ng mga larawan, at pinatatawan nito ng anatema ang mga tumatanggi. Kondisyon iyon ng komunyon na wala sa teksto. Ang pinakamalakas nitong argumento, na nagkatawang-tao ang Verbo kaya maaari siyang ilarawan, ay nagpapakitang maaaring ilarawan si Cristo. Hindi nito ipinakikita na may sinumang inatasan kailanman na pagpitaganan ang larawan. Tingnan ang 787.
Ang “Ibinibilang ng” ay nangangahulugang ibinibilang sa mga pangkalahatang konsilyo ng linyang iyon. Ang unang apat lamang, sa pinakamarami, ang binabanggit ng mga kumpesyong Protestante (Ikalawang Kumpesyong Helvetico 11). Labing-apat pa ang ibinibilang ng Roma pagkatapos ng 787. Sinasagot sa talaan sa ilalim ng Ngayon ang pitong matagal nang pagtutol sa pamamaraan mismo, mula sa pag-unlad ng doktrina hanggang sa pansariling paghatol.
Ang hatol
Hindi ang bilang ang mahalaga. Ang mahalaga ay kung ano ang magagawa ng bawat linya tungkol sa bilang nito, ayon sa sarili nitong mga tuntunin. Sinabi na sa atin ng tatlo sa apat na linya.
36 lahok · 27 iniatas · 0 binitiwan mula noon
Naninindigan ang Roma na ang isang pagtatakdang ginawa mula sa luklukan ay, “sa ganang sarili, at hindi dahil sa pagsang-ayon ng simbahan, ay hindi na mababago,” at na sinumang tumanggi rito, “maging anatema siya” (Pastor Aeternus 4, 1870). Hindi kailanman binawi ang mga anatema ng Trento; sinasabi ng Pinagsamang Pahayag ng 1999 na hindi na “sumasaklaw” ang mga ito sa aral na Luterano ayon sa pagkakalahad doon, at wala itong inaalis sa mga ito. Dapat paniwalaan ang mga pagtatakda ng 1854, 1870 at 1950 sa parusang pagkawala ng pananampalataya. Ayon sa sariling pahayag ng Roma, ang itinakda nito ay hindi mabibitiwan nang hindi tumitigil ang Roma sa pagiging kung ano ang sinasabi nitong siya. Hindi iyon paratang; iyon ang pag-angkin ng Roma para sa sarili nito, at pinaniniwalaan ito ng pahina ayon sa sarili nitong salita.
32 lahok · 21 iniatas · 1 binitiwan mula noon
Naninindigan ang Silangan na “imposibleng magkamali ang Simbahang Katoliko, o malinlang man sa anumang paraan” (Jerusalem 1672, dekreto 12), na nagsasalita sa tinig ng Espiritu ang mga konsilyong tinanggap ng buong simbahan, at binabasa nito nang malakas taun-taon ang kanilang mga anatema, kabilang ang sa 1351. Inalis nito ang isang anatema sa pahinang ito, ang sa Lumang Rito, noong 1971, na nagpapakitang kaya nito, bagaman sasagot ang Silangan na lokal na konsilyo ang 1667 at ibang usapan ang pito. Ganoon mismo ang sinasabi ng prinsipyo nito: ang itinakda ng isang tinanggap na konsilyo ay ang pananampalataya, at hindi ito bibitiwan.
23 lahok · 14 iniatas · 0 binitiwan mula noon
Pinanghahawakan ng mga simbahang Oriental ang tatlong konsilyo at ang linyang unang humiwalay, noong 451, at taglay nila ang pinakakaunting lahok. Pinanghahawakan nila ang parehong prinsipyo ng Silangan tungkol sa mga konsilyong tinatanggap nila, at iniaatas nila ang kanilang iniaatas: iisang obispo, ang mga ranggo, ang kalendaryo ng mga pag-aayuno at kapistahan, ang tabot, ang mga reporma ni Zara Yaqob. May petsang mga 1440–1450 ang huling lahok sa kanilang linya, at binabanggit ito ng pahina.
26 lahok · 15 iniatas, karamihan nang bahagya · 12 binitiwan mula noon
Naninindigan ang linyang Protestante, bilang prinsipyong sinasabi ng mga kumpesyon nito, na ang bawat konsilyo pagkatapos ng mga apostol ay “maaaring magkamali; at marami na ang nagkamali,” at na wala sa mga ito ang “tuntunin ng pananampalataya, o ng pamumuhay” (Westminster 31). Ang prinsipyong iyon ang tuntunin ng pahinang ito. Ito lamang sa apat ang nagpapahintulot na masubok at mabitiwan ang isang karagdagan nang hindi tumitigil sa pagiging siya mismo ang simbahang bumibitiw rito. Minsan itong ginamit ng linya nang malawakan, noong 1517, nang bitiwan nito ang 12 sa mga karagdagan ng Kanluran, at mula noon ay may taglay itong 6 na sarili nitong karagdagan. Iniaatas nito ang ilan sa mga ito, sa mga simbahan nitong kumpesyonal: ang mga pamantayan ng 1529, 1577, 1619 at 1647, ang minanang pagkakasala, ang sugnay sa kredo, ang pagbibinyag sa sanggol sa karamihan ng mga simbahan nito. Naroon ang prinsipyo. Hindi pa ito natatapos.
Kaya mas makitid ang konklusyon ng pahinang ito kaysa sa isang pagbubunyi para sa alinmang simbahan at mas matalas kaysa sa isang pagkibit-balikat. Ang katapatan sa tekstong apostoliko nang walang mga karagdagan bilang mga kahilingan ay hindi makakamit sa loob ng Roma o ng Silangan ayon sa sarili nilang mga kondisyon, sapagkat ang kanilang mga karagdagan, ayon sa sarili nilang pahayag, ay permanente. Makakamit ito sa loob ng prinsipyong Protestante, at wala pang simbahang Protestante sa linyang ito ang umangkin dito nang buo. Sa apat, ang linyang Protestante lamang ang nagpapahintulot nito. Wala pang nakagawa nito.
Nasa pahina kung ano ang magiging hitsura nito. Hindi teorya ang panimula noong mga 50: isang bahay, isang hapag na may buong salu-salo, mga matanda, higit sa isa, may bahagi ang bawat isa, binyag sa pagsampalataya, at walang iniatas na hindi iniatas ng mga apostol. Bawat pirasong natanggal sa daan ay nasa linya sa petsa nito. Walang anuman dito ang dahilan upang iwan si Cristo o hamakin ang mga simbahang nagdala sa iyo ng kanyang mga Kasulatan, at nagtatapos ang talaan, noong mga 50, sa kung para saan ang anyo.
Bawat pagtutol sa pahinang ito
Sinasagot ng bawat lahok ang mga pagtutol na ihaharap ng isang mambabasang Katoliko, Ortodokso o Protestante, sa sariling mga termino ng mambabasang iyon, sa loob ng talaan ng lahok. Narito ang lahat ng 306 sa iisang lugar, inuuri ayon sa kung sino ang nagharap ng mga ito, binuo mula sa mga talaan mismo. Pindutin ang isa upang buksan ang talaan sa sagot. Kung wala rito ang sa iyo, sinasabi ng pambungad na pahina kung ano ang magpapabulaan sa isang lahok; ipadala ito.